Nie wchodząc w bardzo szczegółową analizę definicji wieżowca, która zresztą w polskim prawie budowlanym nie istnieje, przyjęliśmy bardzo ogólne założenie. Wieżowiec, czyli wolnostojący budynek mieszkalny lub biurowy, który swoją wysokością dominuje nad innymi, sąsiednimi budynkami, posiada od nich większą liczbę pięter i większą wysokość, a jego powierzchnia podstawy jest niewielka w stosunku do wysokości.
Na pierwszych tyskich osiedlach zdecydowanie dominują budynki o niskiej zabudowie, ale w ich przestrzeni znalazło się miejsce na kilka wieżowców. Na osiedlu A możemy za takie uznać trzy dawne budynki Zakładu Elektroniki Górniczej wzdłuż ulicy Budowlanych (dziś pozostał już tylko jeden). Na osiedlu B powstał 10. piętrowy budynek nazywany „enerdowskim”. Na osiedlu C jest np. „Chełmek” czy budynek tuż obok Szpitala Miejskiego.
Krajobraz osiedla D zdominowany jest przez wysokie budynki. Nie brakuje ich także na osiedlu E czy F, a także na pozostałych osiedlach. Na osiedlach O i N znajdują się najwyższe tyskie wieżowce, które mają 60 metrów wysokości i po 18. pięter. Na jednych osiedlach wieżowców jest więcej, na innych mniej, ale są wszędzie prócz… osiedla Z!
Dlaczego? Jak czytamy w kilku publikacjach, na nowszych tyskich osiedlach, podobnie jak na tych pierwszych, ponownie zaczyna dominować zabudowa niższa. Osiedle Z znajduje się nieco na peryferiach miasta, na terenach należących niegdyś do wsi Cielmice. Niska zabudowa świetnie komponuje się tam z zastaną zielenią i sąsiedztwem rozległych lasów oraz jeziora. Na osiedlu Z nie tylko postanowiono nie zaburzać przestrzeni miejskiej wysokimi budynkami, ale dodatkowo powstała tam także na duża skalę zabudowa jednorodzinna (osiedle Z1).
